[Fic]Lust (Hanchul) Part11 เที่ยว?[Full]

posted on 18 Jan 2010 18:53 by dekthingtong

 

 

       

ร่างของฮีชอลถูกโยนลงบนเตียงอย่างเเรง ตั้งเเต่นั่งรถกลับบ้านทั้งสองก็ไม่ได้คุยอะไรกันเลย มีแต่สายตาเย็นชาของฮันกยองที่ส่งมาหาเท่านั้น

"นาย..ออกไปนะ..ชั้นขอร้อง"ฮีชอลเอ่ยปากขอร้อง รู้สึกปวดไปหมดทั้งตัว รวมทั้งขาที่บาดเจ็บอยู่ด้วย

"ขอร้องงั้นเหรอ นายมีสิทธิ์ขอร้องด้วยเหรอฮีชอล"ฮันกยองตวาดเสียงกร้าวด้วยอารมณ์โมโห คำขอร้องของฮีชอลไม่เข้าหูเลยสักนิด ในหัวมีแต่ภาพแผ่นหลังของร่างบางที่วิ่งหนีไปกับตอนที่คนสวยจูบกับเจย์เท่านั้น"นายไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น!!"

ใบหน้าหล่อซุกลงที่ซอกคอขาวพร้อมกับกดจูบลงไปเป็นจังหวะหนักๆเม้มดูดที่จุดเดิมจนเป็นรอยสีแดงม่วงเมื่อละริมฝีปากออกมาแล้ว ฮีชอลเม้มปากเเน่นเพยายามกลั้นเสียงครางไม่ให้เล็ดลอดออกมา มือหนาล้วงเลื่อนลงไปไล้ตามขาเนียนขาวก่อนที่จะผลุบเข้าที่รอยฝ่าของกี่เพ้า ตรงเข้าเกาะกุมที่ส่วนอ่อนไหวของฮีชอลทันที ผ้าเไหมเนื้อนุ่มสีแดงเมื่อได้สัมผัสพร้อมกับผิวเนียนนุ่มของร่างบางเเล้วยิ่งทำให้อารมณ์ของมาเฟียหนุ่มเตลิดไปถึงไหนต่อไหน

"อะ..อา ฮัน..กยอง"ฮีชอลเผลอครางชื่อคู่กรณีขึ้นมาโดยที่ไม่รู้ตัวเมื่อส่วนนั้นของตนถูกสัมผัสด้วยน้ำมือของอีกฝ่าย ร่างสูงยกยิ้มด้วยความพึงพอใจที่ร่างเล็กเริ่มตอบสนองความต้องการของตนบ้างเเล้ว

"อยากให้ชั้นเข้าไปในตัวนายหรือยังล่ะ"

"มะ..ไม่!"ถึงแม้จะรู้ว่าปฎิเสธออกไปก็ไม่ได้อะไร แต่ปากหวานก็ยังคงร้องห้ามอยู่ดี ร่างเล็กพยายามสะบัดตัวให้รอดพ้นจากพันธนาการของฮันกยอง แต่ก็ดูเหมือนว่าความพยายามนั้นจะไร้ผล มือหนายังคงล็อคร่างบอบบางนั้นไว้ด้านล่างพร้อมกับกระโดดขึ้นคร่อมและมองเรือนร่างสวยนั้นด้วยความหื่นกระหาย

ร่างกายนี้..จะทำให้ผมคลั่งไปถึงไหนกันนะ!

ปากอิ่มครอบลงไปดูเม้มที่ยอดอกสีชมพูอ่อนที่โผล่พ้นชุดกี่เพ้าด้านบนที่ถูกเลิกขึ้นอย่างแรง ทำให้คนด้านล่างต้องกัดฟันเเน่น

"อึก..อือ.."มือเรียวคว้าเข้าที่กลุ่มผมนุ่มของฮันกยองก่อนที่จะออกแรงทึ้งมันแรงเพื่อลดความรู้สึกหวามที่เกิดขึ้น ร่างหนายังคงดูดเม้มที่ปลายยอดราวกับจะมีน้ำหวานออกมาจากยอดอกสีสวยนั้นก่อนที่จะละริมฝีปากออกและค่อยๆไล่ปลายลิ้นลากไล้ลงมาจนติดเนื้อผ้าไหมสีแดงสดที่ถูกเลิกลงมา

"หึ..หวานไปทั้งตัวจริงๆนะฮีชอล มิน่า..ไอ้เจย์ถึงได้หลงตั้งเเต่ครั้งเเรกที่เห็น"เสียงเข้มพูดขึ้นก่อนที่ละมือที่วางอยู่ข้างเตียงมาที่บริเวณเนื้อผ้าชั้นดีนั้น

"นะ..นายจะทำอะไรน่ะ?"ร่างบางถามพร้อมกับมองไปที่มือนั้นด้วยความไม่ไว้ใจ ไม่รู้ว่าฮันกยองจะทำอะไรกับร่างกายของตนอีก ร่างสูงแค่นยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนที่จะพูดขึ้นเบาๆ

"ก็ทำให้นายเป็นของชั้นโดยสมบูรณ์น่ะสิ"

แคว่ก!

ผ้าเนื้อนุ่มถูกฉีกอย่างไม่มีชิ้นดีทันทีที่คำพูดนั้นสิ้นสุดลง เผยให้เห็นผิวกายขาวสะอาดที่มีรอยสีแดงอ่อนเจืออยู่นิดๆเนื่องจากกิจกรรมเมื่อวาน ฮันกยองไล้เลียลิ้นร้อนที่ริมฝีปากของตนด้วยความหลงใหล ร่างกายนี้เห็นกี่ครั้งก็ไม่มีเบื่อเลยสักทีมีแต่จะเพิ่มพูนความต้องการมากขึ้นทุกครั้งที่ได้สัมผัส

"อึก!"ฮีชอลกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ทันทีเมื่อรู้ว่าตนเองคงไม่มีทางรอดพ้นเงื้อมมือของปีศาจที่ชื่อฮันกยองเป็นเเน่ มือเรียวตกลู่ลงข้างตัวอย่างหมดหวัง คิดจะปล่อยให้ร่างสูงทำอะไรกับร่างกายตนได้ตามใจชอบ ฮันกยองมองภาพนั้นเเล้วก็ไม่รู้สึกอะไร เพราะเเต่ก่อนคู่นอนของเขาทุกคนก็ไม่เคยดีดดิ้นหรือเเสดงความรู้สึกอะไรอยู่เเล้ว ซึ่งในตอนนี้..ฮีชอลก็เหมือนคู่นอนที่แล้วๆมาของเขาเท่านั้นเอง

มาเฟียหนุ่มก้มลงไล้เดลียที่จุดเดิมที่ตนผละออกมาเมื่อครู่ก่อนที่จะค่อยๆลากสัมผัสนั้นมาลงจนถึงส่วนกลางลำตัวของคนสวย มือเรียวคว้าเข้าที่ขอบชั้นในตัวจิ๋วก่อนที่จะดึงมันออกอย่างเเรง ทำให้ฮีชอลที่นอนอยู่เฉยๆรีบหุบขาตัวเองเเน่นตามสัญชาตญาณ ดวงตาคู่โตมีน้ำใสๆคลออยู่เต็มหน่วย

"อะไร? ยังไม่ชินอีกเหรอ"เสียงทุ้มร้องถามก่อนที่จะกระตุกชั้นในตัวนั้นอย่างเเรงจนมันหลุดออกจากร่างนั้นในที่สุด ร่างบางหน้าแดงจัดในทันทีเมื่อรู้สึกตัวว่าร่างกายของตนเปลือยเปล่าในขณะที่อีกฝ่ายก็อยู่ในสภาพที่ไม่แตกต่างกัน

"อา.."ฮีชอลหลุดครางออกมาเบาๆ เมื่อแก่นกายถูกกระตุ้นด้วยปลายลิ้นนุ่มของอีกฝ่าย ฮันกยองก้มลงดูดหนักๆที่ปลายยอดก่อนที่จะครอบทั้งปากลงไปดูดกลืนที่ท่อนเนื้อนั้นและดูดกลืนมันราวกับเป็นของหวาน สัมผัวนั้นสร้างความรู้สึกหวามให้แก่ร่างกายบอบบางจนเจ้าของร่างที่อยู่ด้านใต้เผลอเด้งสะโพกรับสัมผัสนั้นอย่างไม่รู้ตัว

"เกมส์มันจบเเล้วล่ะ"อยู่ๆฮันกยองก็ละปากของตนออกจากส่วนนั้นเเละพูดออกมาเบาๆ ทำให้ฮีชอลที่กำลังเผลอไผลไปกับสัมผัสนั้นอารมณค้างและทรมานขึ้นมาในทันที

"ดะ..ได้โปรด"กลีบปากบางเผยอเอ่ยคำพูดขอร้องออกมาเบาๆด้วยความอาย แต่ยังไงเขาก็ต้องการปลดปล่อยเพราะแกนกายที่ตั้งชันนั้นมันรู้สึกอึกอัดและคับเเน่นไปหมด ฮันกยองส่ายหน้าเบาๆก่อนที่จะตอบเสียงเข้ม

"นี่แหละคือบทลงโทษของนาย"ว่าจบก็จัดการแยกขาเรียวออกจากกันโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวพร้อมกับสอกใส่แกนกายที่ตั้งชันมานานแล้วเข้าไปในทันที

"อ๊าาาา มันเจ็บ เอาออกไปนะ อ๊า"ฮีชอลร้องลั่นพร้อมกับปัดป่ายไปมาราวกับจะหาที่ยึดเกี่ยว แต่คนด้านบนกลับไม่รู้สึกยินดียินร้ายอะไรเลยสักนิด ไม่มีการเปิดทาง ไม่มีการหยุดให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว แต่กลับกระเเทกรัวๆเข้าไปในช่องทางคับเเคบนั้น

"ยังไม่ชินอีกหรือไง โดนมาสองครั้งเเล้วนี่"

"ม่ายยย เจ็บ ฮือ..ขอร้อง.."ช่องทางที่คับเเน่นนั้นอาจสร้างความเจ็บปวดให้แก่ฮีชอลแต่กลับสร้างความหฤหรรษ์ให้กับฮันกยองได้มากมายนัก ท่อนเนื้อใหญ่ยังคงกระแทกถี่ยิบเข้าไปอย่างมีความสุข ใบหน้าหล่อดูมีความสุขผิดกับคนด้านล่างที่น้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บปวด

"อาา ทำไมมันคับแบบนี้เนี่ย"ร่างสูงพูดขึ้นอย่างหัวเสียเมื่อช่องทางนั้นบีบเเน่นขนตนเองรู้สึกเจ็บ ร่างสูงจัดการถอนแกนกายของตนออกมาก่อนที่จะสอดใส่เข้าไปใหม่อย่างรวดเร็วในทันที

"โอ๊ย!"เมื่อถูกกระแทกเข้ามาใหม่ ความรู้สึกเจ็บที่คลายไปได้ช่วงหนึ่งก็กลับมาอีกครั้ง ร่างเล็กกระตุกเเรงๆและเคลื่อนกายไปตามจังหวะการเคลื่อนไหวของร่างสูง มือทั้งสองจิกผ้าปูที่นอนเเน่นเมื่อเเท่งเนื้อร้อนแตะโดนเข้าที่จุดกระสันด้านในร่างกาย

"อย่าร้องน่า"ฮันกยองกัดฟันพูดอย่างหงุดหงิดใจ ไม่ชอบให้ใครมาร้องโอดครวญเวลาที่มีอะไรกัน แต่ร่างเล็กก็ยังคงร้อิงครางพร้อมกับสั่งห้ามให้เขาหยุดการเคลื่อนไหวอยู่อย่างนั้นจนลายหนุ่มทนไม่ไหว

ปากนุ่มจัดการก้มลงบดเบียดกับกลีบปากสีกุหลายเพื่อให้คนสวยหยุดคำพูดสักที ลิ้นร้อนตรงเข้าซุกไซร้ภายในโพรงปากเล็กพร้อมกับตวัดรับกับลิ้นเรียวภายในอย่างเร่าร้อนโดยที่ฮีชอลเองก็เผลอตอบรับลิ้นร้อนนั้นโดยที่ตนเองไม่รู้ตัว

ท่อนล่างยังคงกระแทกเข้าไปอยู่อย่างนั้นในขณะที่ภายในของคนตัวเล็กก็เริ่มขยายเเละตอดรัดดีเหลือเกิน ฮันกยองค่อยๆละริมฝีปากของตนออกเมื่อรู้สึกว่าคนด้านใต้กำลังจะหมดลมก่อนที่จะดูดที่เม็ดบัวสีชมพูดที่อกบางแทนอย่างหื่นกระหายในขณะที่ด้านล่างก็กระเเทกถี่ขึ้นทุกที มันทั้งเเรงและเร็วจนคนด้านล่างเเทบทนไม่ไหว

"อ๊าาาา อย่าแรงสิ ชั้นไม่ไหวแล้วนะ"ร่างบางร้องออกมาอย่างสุดกลั้น เพราะแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้วในขณะที่ฮันกยองก็กระเเทกถี่ขึ้นทุกที แกนกายที่ตั้งชันสู้แรงโน้มถ่วงของโลกเเข็งตึงและกระตุกเบาๆก่อนที่น้ำรักสีขาวขุ่นจะพุ่งออกมาจนเลอะเต็มหน้าท้องของมาเฟียหนุ่ม

ฮันกยองยังคงกระเเทกเข้าออกเร็วและถี่ต่อไปก่อนที่จังหวะจะไวขึ้นจนในที่สุดก็ปลดปล่อยตามมาในไม่ช้า น้ำสีขุ่นไหลเข้าไปจนสุดช่องทางก่อนที่จะไหลย้อนออกมาตามท่อนขาขาว ร่างทั้งร่างกระตุกเบาๆก่อนที่ร่างสูงจะฟุบตัวลงนอนทับตัวฮีชอลอย่างหมดแรงทั้งๆที่ส่วนกลางลำตัวของตนก็ยังคงอยู่ในช่องทางคับเเคบนั้น

"เสร็จแล้วก็เอาออกไปซะสิ"ร่างบางตัดพ้อ

"..."

"สะใจแล้วใช่มั้ย!!"

"ยัง"ฮันกยองตอบพลางหอบน้อยๆเพราะยังคงเหนื่อยค้างจากกิจกรรมเมื่อครู่

"..."

"ครั้งเดียวมันยังไม่พอ นายต้องอยู่กับชั้นเเบบนี้ไปจนถึงตอนเช้าเป็นอย่างน้อย"

"!!"

-LUST-

"ฮยอกกี้.."เสียงหวานร้องเรียกเพื่อนเบาๆในขณะที่ทั้งสองอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อกลับบ้าน

"หืม? เป็นอะไรไปน่ะซองมิน ทำหน้าเหมือนกระต่ายป่วยเลย ฮ่าๆๆๆ"

"นายนี่!!"กำปั้นน้อยๆทุบไปที่ไหล่มนของเพื่อนเมื่อถูกล้อเข้าให้ แก้มใสพองลมด้วยความงอน ยิ่งสร้างเสียงหัวเราะให้กับฮยอกแจมากยิ่งขึ้น แต่เเล้วเสียงหัวเราะก็ต้องสิ้นสุดลงเมื่ออีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่ขำด้วย

"เป็นอะไรไปน่ะ หืม"

"วันนี้ชั้นถูกลูกค้าตวาดใส่อะ"

"แค่นั้น?"คิ้วเข้มเลิกขึ้นก่อนที่จะหันไปปิดประตูล็อกเกอร์ของตัวเอง และสะพายกระเป๋าให้เข้าที่เข้าทางก่อนที่จะหันกลับมามองหน้าเพื่อนรัก

"ก็ชั้นไม่เคยเจออะไรแบบนี้นี่"ถึงเเม้จะอยากหัวเราะสักเท่าไร แต่สีหน้าซึมเศร้าของซองมินในตอนนี้ก็ทำให้ร่างบางกลืนเสียงหัวเราะลงคอไปก่อน ไม่อยากทำให้เพื่อนรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้

ถึงเเม้ซองมินจะเป็นคนแสดงออกไม่เก่ง แต่ถ้าเขาบอกว่ากังวลก็แสดงว่ามันเป็นเรื่องหนักมากสำหรับเขาจริงๆ..

"เอาน่า ไม่ต้องคิดมากหรอก นี่มันตีสองกว่าแล้วนะ กลับบ้านไปนอนได้แล้ว"ฮยอกแจตบไหล่เพื่อนเบาๆเป็นการปลอบ ก่อนที่จะดันตัวร่างเล็กให้หันหลังเดินออกจากห้องแต่งตัวไป แต่ขาเล็กกลับรั้งตัวเองไว้เเละหันกลับมาจ้องหน้าเพื่อนตาแป๋ว

"อะ..อะไรอีกล่ะ"ฮยอกแจรีบหันหน้าหลบสายตาใสๆของเพื่อนในทันที รู้โดยสัญชาตญาณว่าวันนี้เขาคงไม่ได้กลับบ้านง่ายๆแน่

"ฮยอกกี้!"

"หืม มีอะไรเล่า ชั้นง่วงแล้วนะ"

"ไปเที่ยวกันๆๆๆๆ"

"ห๊า!!เที่ยวตอนเกือบๆตีสามเนี่ยนะ?"ฮยอกแจอ้าปากค้างด้วยความตกใจก่อนที่จะตั้งสติและหันไปมองยาฬิกาที่ติดอยู่ที่ผนังข้างๆตัว และทันทีที่ตาคู่เรียวหันไปนั้น เข็มยาวก็ชี้เข้าที่เลบสิบสอบ บอกเวลาตีสามในทันที

"ก็งานเริ่มก็ดึกแล้วอะ เช้าก็ต้องไปส่งนม จะให้เอาเวลาที่ไหนไปเล่า"ตัวเล็กๆยังคงอ้อนไม่หยุด

"แต่ชั้นง่วงเเล้วนี่"

"เออ ไม่ไปก็ไม่ไป ชั้นจะจำไว้ว่าเพื่อนเเท้ไม่มีในโลก"กระต่ายน้อยยืนหันหลังให้เพื่อนพร้อมกับกอดอกแน่นอย่างงอนๆ ทำให้ฮยอกแจต้องยืนเกาหัวไม่รู้จะเอายังไงดีกับชีวิต

"อะไรของนายเนี่ย"

"ชิ!!"

"เออๆๆ ไปก็ไป แต่อย่ากลับเกินตีห้านะ ชั้นต้องไปทำงานตอนกลางวัน"

"ชั้นต้องไปส่งนมตอนหกโมงยังไม่เห็นกังวลอะไรเลย เอาน่าๆๆ รักฮยอกกี้จังเลย"ว่าจบก็คว้าตัวบางๆของเพื่อนมากอดในทันที ซึ่งฮยอกแจก็ได้แค่ยืนถอนหายใจไม่รู้จะทำยังไง

นอกจากซีวอนเเล้วก็มีซองมินอีกคนนี่แหละที่บังคับผมได้ตลอดจริงๆ-*-

เพื่อนรักทั้งสองเดินกอดคอกันออกมาจากผับ ร่างเล็กๆของซองมินฮัมเพลงออกมาอย่างมีความสุข ขัดกับอีกคนที่มีสีหน้าเหนื่อยๆอยากจะกลับไปพักผ่อนที่บ้านเต็มที แต่แล้วคนที่กำลังง่วงก็ต้องเบรกเต็มที่เมื่อเพื่อนรักหยุดเดินเสียดื้อๆ

"หยุดทำไมอะซองมิน"

"กลับเข้าไปในร้านกันเถอะ"ร่างเล็กพูดขึ้นเบาๆก่อนที่จะเดินตัวลีบกลับไปที่หลังร้าน แต่ร่างบางของเพื่อนก็คว้าเข้าที่ปกเสื้อและลากให้กลับมาที่เดิมเสียก่อน

"อะไรของนายเนี่ย จะไปก็ไปสิ จะกลับเข้าไปทำไมอีก"

"ไม่ไปแล้วๆๆ จะเข้าร้าน"

"เป็นอะไรไปน่ะ"

"ไม่อาววววว"

"เฮ้!!มินมิน"เสียงทุ้มดังขัดขึ้นก่อนที่ร่างเล็กของซองมินจะสงบลง เลิกดิ้นและไม่พูดอะไรออกมาอีก ได้แต่ยืนตัวลีบอยู่อย่างนั้นจนฮยอกแจนึกสงสัย เจ้าของเสียงเดินเข้ามาใกล้คนทั้งสองก่อนที่จะคว้าเข้าที่แขนเล็กของกระต่ายน้อยพร้อมกับออกแรงเล็กน้อยให้ร่างนั้นหันเข้าหาตัวเอง

"ดึกแล้วนะ เพิ่งเลิกงานหรือไง ไปๆๆ ชั้นจะไปส่งนายเอง"

"มะ..ไม่เป็นไรครับ"ซองมินที่ถูกจับให้หันมาเผชิญหน้าได้แต่ก้มหน้านิ่มก่อนที่จะตอบกลับออกไปเสียงแผ่ว

"คุณเป็นใครน่ะครับ รู้จักกับเพื่อนผมด้วยเหรอ"

"ชั้นชื่อคยูฮยอน..แต่ถ้าจะถามว่ารู้จักเจ้านี่มั้ยก็...รู้จักนะ รู้ว่าหมอนี่ชื่อมินมินอะ"

"มินมิน?"ฮยอกแจทวนคำพูดของคยูฮยอนด้วยความแปลกใจ ไม่รู้ว่าซองมินไปเปลี่ยนชื่อมาตั้งเเต่เมื่อไหร่

"ก็ชื่อขงเจ้านี่ไง ชั้นว่ามันน่ารักดีเลยตั้งให้"

"อ๋อ"ฮยอกแจพยัดหน้าเป็นเชิงรับรู้ หลังจาดนั้นทุกอย่างก็เงียบสนิททันที ซองมินได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ส่วนคยฮยอนก็เอาแต่ยืนมองคนตัวเล็กยิ้มๆ และฮยอกแจที่ยืนนิ่งด้วยความรู้สึกอึดอัด เขารู้สึกได้ว่าคยูฮยอนกำลังไล่เขาอยู่ในใจ เหมือนกับ้ขาเป็นก้างขวางคอชิ้นใหญ่ของเขา-*-

ฮยอกแจยืนนิ่งอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะนึกขึ้นมาได้ว่าซองมินกำลังจะพาเขาไปเที่ยวและเขาก็อยากนอนจะตายอยู่แล้ว และในเมื่อสองคนนี้รู้จักกันก็คงจะไม่เป็นไร..

"เอ่อ..ซองมินบ่นกับผมว่าเขาอยากไปเที่ยวน่ะครับ คุณพอจะไปกับเจ้านี่ได้มั้ย?"

คยูฮยอนยิ้มออกมาในทันทีที่ฮยอกแจเอ่ยถาม

"ได้ครับ คุณกลับไปก่อนก็ได้เดี๋ยวผมพามินมินไปเที่ยวเอง"

"อะ..ไม่เอานะ ฮยอกกี้อย่าไปน๊า"ศองมินที่นิ่งมานานรีบเงยหน้าขึ้นขอร้องเพื่อนทันที แต่ฮยอกแจกลับส่งยิ้มหวานมาให้ก่อนที่จะโบกมือลาเเละปลีกตัวออกไปจากตรงนั้นทันที

"ฮะๆ เพื่อนนายนี่ไว้ใจคนง่ายๆเลยเนาะ"

"...."

"นายไม่คิดจะพูดอะไรกับชั้นหน่อยเหรอ"

"อะ..ครับ"

"เอาเถอะ เดี๋ยวชั้นจะพานายไปเที่ยวเอง"

"เที่ยว?"

"ไปกันเถอะ!"

 

 

 

*เด็กดีโดนแบนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เลยลงแบบเต็มๆ(ที่นี่)เลยเเล้วกันนะคะ

Comment

Comment:

Tweet

บทลงโทษของฮันใจร้ายจัง
ทำให้ซินเจ็บปวดอีกแล้วอ่ะ
น่าสงสารจังเลย
ฮยอกไว้ใจคยูง่ายจังปล่อยมินน้อย
ไปได้ไงน่ะ

#4 By ricbird on 2010-05-24 02:24

ฮยอกอ่า ทำไมทิ้งเพื่อนไว้แบบนี้เนี๊ยะ!

ดีนะทิ้งไว้กับหมาป่า

เอ ดหรือเปล่าเน้อ 555+

#3 By TJ (58.11.58.62) on 2010-04-14 01:57

จิ้มไปเม้นในเด็กดีนะคะ

#2 By ~CHuHEe~ คิระ ยางามิ (113.53.65.216) on 2010-03-21 22:26

สู้ๆครับ ^^

ว่าแต่ อันอื่นหายอ่ะ - -"

#1 By Doraemon_zZ (125.24.245.7) on 2010-02-04 23:54