[Fic]Lust (Hanchul) Part14 Force[Full]

posted on 18 Jan 2010 18:57 by dekthingtong

 

มือแกร่งกระชากร่างเล็กเข้าหาตัวพร้อมกับฝังจมูกลงไปที่ซอกคอขาวสูดดมกลิ่นหอมจากต้นคอนั้นก่อนที่จะจัดการดูดเม้มลงไปเบาๆเเละค่อยๆออกเเรงหนักๆเพื่อให้มันออกมาเป็นตราประทับความเป็นเจ้าของสีม่วงอ่อน ฮีชอลพยายามผลักไสสัมผัสอันน่ารังเกียจนั้นออกไป แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่สร้างความลำบากแก่เจย์เลยแม้แต่น้อย

"ออกไปนะ!!"ร่างบางร้องลั่นพร้อมกับดิ้นแรงๆหวังที่จะหลุดออกจากการเกาะกุมของเจย์

"มาถึงตอนนี้แล้วยังคิดว่าจะรอดอีกงั้นเหรอ?"

"ยังไงชั้นก็ไม่ยอมเป็นของแกเเน่"กัดฟันพูดออกมาด้วยความรู้สึกอยากคลื่นไส้เต็มทน สัมผัสของเจย์ช่างหยาบกระด้างและน่ารังเกียจ มันทำให้ฮีชอลรู้สึกแย่จนแทบทนไม่ไหว

แรงกดจากด้านบนทำให้ร่างทั้งร่างของคนสวยล้มลงไปนอนราบกับพื้นซีเมนต์เย็นเฉียบในทันทีโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว นัยต์ตาคู่กลมเบิกกว้างเมื่อรู้ตัวว่าโดนร่างหนาของเจย์กดทับลงมาอย่างแนบเเน่นเพียงใด ใบหน้าหล่อของคนชั่วด้านบนเต็มไปด้วยความต้องการ..ต้องการตัวคิมฮีชอล..

"ก็ลองดูแล้วกัน..ว่านายจะเป็นของชั้นหรือเปล่า"ไม่พูดเปล่าแต่ริมฝีปากได้รูปจัดการกดลงบนกลีบปากนุ่มของคนด้านล่างทันทีในจังหวะที่ฮีชอลเปิดปากออกเตรียมจะต่อว่าพอดี ทำให้ลิ้นร้นของร่างสูงสามารถรุกล้ำเข้าไปด้านในโพรงปากเล็กอย่างง่ายดาย ลิ้นสากจัดการดูดดันลิ้นเล็กด้านในในขณะที่คนสวยยังคงผลักดันร่างของอีกฝ่ายให้ห่างจากตัวอย่างสุดความสามารถ

"อึก..อื้มม.."ร่างเล็กส่งเสียงค้านในลำคอเมื่อมือหนาเริ่มล้วงเข้ามาในสาบเสื้อของตนพร้อมกับกดขยี้เข้าที่ยอดอกสีแดงสดที่แผ่นอกบาง สร้างความรู้สึกสะอิดสะเอียนให้กับเจ้าของร่างมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

"อาา..หวานจริงๆ มิน่าล่ะไอ้หมานั่นมันถึงได้หลงขนาดนี้"เริ่มพูดขึ้นมาเมื่อละริมฝีปากออกมาเเล้ว

..ถุย..

ฮีชอลถุยน้ำลายใส่หน้าเจย์ทันทีเมื่อปากของนเป็นอิสระเเล้ว นึกรังเกียจคนด้านบนเป็นที่สุด

"ฮึ่ย นายถุยน้ำลายใส่ชั้นมาสองครั้งในรอบวันเเล้วนะ"

"..."

"วันนี้นายไม่รอดแน่ คนสวย"พูดจบก็โน้มหน้าลงเตรียมที่จะประทับรอยจูบลงไปอีกครั้ง

//ปัง//

ประตูโกดังกระเเทกเปิดออกอย่างแรงทำให้การกระทำทั้งหมดของเจย์หยุดลง ร่างสูงละจากของหวานอันโอชะตรงหน้าก่อนที่จะหันไปมองผู้มาใหม่และยกยิ้มขึ้นทีมุมปากด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นว่า 'หมาขี้แพ้' ที่เขาอยากเจอนักหนามาถึงเเล้ว แล้วก็มาคนเดียวเสียด้วย

"ไอ้เจย์!"ฮันกยองกัดฟันกรอดด้วยความคับเเค้นใจ มือทั้งสองกำแน่นอยากจะเข้าไปบีบคอคนตรงหน้าให้ตายคอมือเสียเดี๋ยวนี้ แต่ภาพของร่างบางที่นอนหอบสั่นอยู่นั้นทำให้เขาไม่กล้าทำอะไรลงไปตามแรงอารมณ์กลัวว่าฮีชอลจะถูกเจย์ทำอะไรไปเสียก่อน ชายหนุ่มรู้สึกโกรธเสียจนไม่รู้ว่าจะระบายออกมายังไง เลือดที่ไหลออกจากมือเพราะการระบายอารมณ์กับผนังที่เริ่มแห้งไปแล้วกลับมาไหลอีกครั้งเมื่อเจ้าของๆมันเริ่มกำหมัดแน่นขึ้นเรื่อยๆจนแผลเปิด

"ไง มาไวกว่าที่คิดนะ เกือบจะพลาดช็อตเด็ดไปแล้วสิไอ้เกิง..เพื่อนรัก"ไม่พูดเปล่าแต่มือที่ยังค้างอยู่ที่ยอดอดนั้นเริ่มออกเเรงบีบอีกครั้ง ทำให้ร่างเล็กกระตุกสั่นด้วยความเสียวปะปนไปกับความสะอิดสะเอียด ตาคู่โตเต็มไปด้วยน้ำตาเมื่อรู้ตัวว่าฮันกยองกำลังมองมาที่ตน ไม่อยากให้ชายหนุ่มเห็นภาพร่างกายของเขาที่โดนรุกล้ำโดยเจย์จริงๆ

"มึง!!!ปล่อยตัวฮีชอลออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ"คนอารมณ์ร้อนตวาดลั่นพร้อมกับสาวเท้ายาวๆเข้าไปหาร่างทั้งสองที่อยู่ตรงหน้า แต่ยังเดินเข้าไปได้ไม่เท่าไหร่เท้าทั้งสองก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อมีชายชุดดำสนิทหลายสิบคนเดินออกมาจากทั่วทุมด้านของโกดังและมายืนล้อมบริเวณที่ทั้งเจย์ ฮีชอล และฮันกยองยืนอยู่เอาไว้

"ใจร้อนมากจนไม่ทันสังเกตอะไรรอบๆตัวเลยสินะ.."เจย์แค่นยิ้มส่งให้อย่างดูถูกก่อนที่จะกระเด้งตัวลุกขึ้นพร้อมกับดึงมือของฮีชอลให้ลุกขึ้นยืนข้างๆกัน คนสวยออกแรงสะบัดมืออกอย่างเเรงแต่สุดท้ายก็ถูกดึงขึ้นตามแรงกระชากจนได้

"ไอ้หมาลอบกัด"ฮีชอลพูดขึ้นเบาๆ นึกอยากจะตั๊นหน้าของไอ้ชั่วที่ยืนอยู่ข้างๆสักครั้ง เเต่สภาพร่างกายที่อ่อนล้านั้นมันไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว..

"โอ้ เป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยครับ ขอน้อมรับคำชมนั้นแต่โดยดี"เจย์ลอยหน้าลอยตารับคำด่าด้วยความเต็มใจ พร้อมกับยิ้มกริ่มส่งมาให้ซึ่งนั่นทำให้ฮีชอลยิ่งรู้สึกรังเกียจขายหนุ่มมากขึ้นอีกเป็นร้อยเท่า ฮันกยองที่ยินยิ่งดูเหตุการณ์อยู่นั้นกระตุกคิ้วขึ้นด้วยความโกรธถึงขีดสุด

"มึงบอกกูว่าอย่าลอบกัด..แต่มึงดันมากัดกูซะเองเนี่ยนะ..เหอะ"พูดออกมาอย่างดูถูกแต่คนหน้าหนาอย่างเจย์กลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรซ้ำยังกระชากไหล่เล็กของคนข้างตัวให้เข้ามาแนบชิดกับตนให้เห็นต่อหน้าต่อตาอีกด้วย

"กูไม่สน กูแค่อยากได้ของๆมึงและอยากเห็นสีหน้าของมึงตอนเสียของรักไป..ก็แค่นั้น"

"...."ฮันกยองไม่ตอบอะไร แต่ยังคงยืนกำหมัดแน่นพร้อมกับสอดส่ายสายตาหันไปมองรอบๆตัวเพื่อหาทางพาตัวฮีชอลออกมาและหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้

"ฮันกยอง.."ฮีชอลรวบรวมเสียงทั้งหมดที่เริ่มหายไปเพราะร่างกายที่อ่อนล้าร้องเรียกชื่อคนตรงหน้า เจ้าของชื่อหันกลับมามองใบหน้าหวานของคนตรงหน้าที่ยืนห่างออกไปด้วยความแปลกใจ เพราะเขาไม่เคยคิดเลยว่าฮีชอลจะเรียกชื่อเขาออกมาในสถานการณ์แบบนี้

"ชั้นเชื่อใจนายนะ"คำพูดแค่ไม่กี่คำที่ถูกเปล่งออกมาจากปากเรียวบางทำให้ร่างทั้งร่างของมาเฟียหนุ่มเย็นวาบในทันที อยากเข้าไปกระชากร่างกายบอบบางนั้นมาอยู่ในอ้อมกอด ทั้งๆที่รู้อยู่ใจว่าในขณะนี้ตนทำอะไรไม่ได้มากนัก เพราะลูกน้องของเจย์นั้นมีมากกว่ากำลังของเขาคนเดียวที่จะต้านไหว

"หึ!เชื่อใจกันจังนะ"เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นส่วนเกิน เจย์ก็โพล่งขึ้นมาขัดจังหวะทันทีและก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ เสื้อชั้นดีของฮีชอลก็ถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆทันที เผยให้เห็นร่างกายสีขาวเนียนละเอียดที่เต็มไปด้วยร่องรอยรักมากมายที่ฮันกยองทำเอาไว้

"เฮ้ย!!"ฮันกยองร้องขึ้นทันทีเมื่อร่างกายเปลือยเปล่าท่อนบนของฮีชอลปรากฏสู่สายตาของคนนับสิบที่อยู่ภายในโกดัง สายตาโลมเลียของเจย์มองไปทั่วเรือนร่างนั้นราวกับจะกลืนกินฮีชอลลงไปทั้งร่าง ร่างบางยกมือขึ้นหมายจะปกปิดร่างกายของตนเเต่มือแกร่งของคนข้างตัวก็ดึงรั้งข้อมือบางนั้นไว้เสียก่อน ไม่เปิดโอกาสให้ฮีชอลเลยแม้เเต่น้อย

"มันจะมากเกินไปแล้วนะ.."ฮันกยองพูดขึ้นเสียงเย็น พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ให้วิ่งตรงไปทำร้ายเจย์เสียก่อน แต่เมื่อมือหนาเลื่อนขึ้นไปช้อนคางมนขึ้นมาเตรียมที่จะมอบจุมพิตให้เท้าทั้งสองข้างของมาเฟียหนุ่มก็ก้าวยาวๆตรงเข้าไปหาทั้งคู่ในทันที

"จัดการมัน!!"แค่คำพูดสั้นๆจากปากเจย์ ลูกน้องทั้งหมดก็พุ่งตัวเข้าหาร่างของฮันกยองทันที ชายหนุ่มเลื่อนมือลงเพื่อหยิบปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอวแต่ก็เหมือนมันจะช้าเกินไปเมื่อลูกน้องร่างใหญ่คนหนึ่งกระโจนมาถึงตัวเสียก่อนเเละจัดการประเคนหมัดหนักๆไปที่ใบหน้าหล่อเข้าอย่างจัง

"บ้าชิบ!"สบถออกมาด้วยความเจ็บใจก่อนที่จะสวนหมัดกลับไปใส่คนที่ใกล้ที่สุด และจัดการกับคนที่พุ่งเข้ามาทีหลังด้วยหมัดที่ตนได้เรียนรู้มาจากอาเเท้ๆเพื่อเป็นมาเฟียที่เหมาะสม ท่วงท่าและการออกหมัดของฮันกยองอกจะเก่งกาจและดูเหมาะสมกับตำแหน่งหัวหน้าพรรคที่ค้ำคออยู่ แต่มันก็ไม่สามารถเอาชนะคนที่มากกว่าตนถึงสองสามเท่าได้ เพียงไม่นานร่างทั้งร่างก็ต้องลงไปนอนกับพื้นเมื่อถูกหมัดจากทุกสารทิศกระเเทกเข้าที่ร่างพร้อมๆกัน

"ฮันกยอง!!!!"ฮีชอลร้องลั่นด้วยความตกใจเมื่อร่างสูงล้มลงไปนอนที่พื้นเบื้องล่างต่อหน้าต่อตา เเขนเรียวพยายามสะบัดอกเพื่อไปหาคนที่ห่างออกไปไม่มาก แต่มือที่ฉุดรั้งเขาอยู่นั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยสักนิด หากแต่ยิ่งจับฮีชอลไว้เเน่นยิ่งขึ้นและมองไปที่ภาพตรงหน้าด้วยความสะใจ

"อั่ก!!"เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากปากฮันกยองพร้อมๆกับเจ้าของร่างนั้นที่ไอออกมาไม่หยุดและเลือดก็ไหลออกมาด้วย เหมือนหมัดของใครสักคนไปโดนจุดสำคัญของร่างกายเข้า ซึ่งนั่นทำให้ฮีชอลยิ่งว้าวุ่นใจมากกว่าเดิม รู้สึกแย่ที่เป็นเหตุให้ฮันกยองต้องมาเจออะไรแบบนี้ รู้สึกเสียใจที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้สักอย่าง แม้เเต่จะปกป้องตัวเองจากคนชั่วๆแค่นี้ก็ทำไม่ได้...

"พวกมึงถอยออกไปซิ กูจะดูสีหน้าของไอ้หมาขี้เเพ้ หึหึ"ออกคำสั่งเสียงเข้มก่อนที่จะออกแรงกระชากฮีชอลให้เดินตามมาด้วย ทั้งสองเดินตรงไปที่ร่างของฮันกยองที่นอนไออยู่ที่พื้นโดยที่เจย์มองไปที่ร่างนั้นด้วยความเหยียดหยามแต่ฮีชอลกลับรู้สึกเเย่เป็นที่สุด

"ไง ดูไม่ได้เลยนะ คุณหานเกิงมาเฟียใหญ่ของปักกิ่ง"

"อึก..ไอ้..หมา..ลอบกัด..เจย์คิม"ถึงเเม้จะสิ้นฤทธิ์แต่ก็ยังพยายามออกเสียงด่าออกไปจนได้

"คำก็หมาลอบกัด สองคำก็หมาลอบกัด ไม่ดูตัวเองเลยหรือไงวะ ไอ้หมาขี้เเพ้"

"ปล่อยฮีชอลไปซะ!!"

"คนนี้กูถูกใจว่ะ คงปล่อยไปไม่ได้ ขอไปแล้วกันนะ..เพื่อน"พูดจบก็รวบร่างของฮีชอลมาอยู่ในอ้อมกอดทันที ฮีชอลพยายามยิ้อตัวออกทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่ายังไงก็ไม่มีทางหนีพ้น รู้สึกเจ็บใจตัวเองขึ้นมาอีกเมื่อเห็นสายตาของฮันกยองมองมา

"อ๊ากกก"

ปลายเท้าของรองเท้าขัดมันสีดำสนิทกระเเทกเข้าที่มบหน้าหล่อเต็มแรงซึ่งนั่นทำให้ร่างสูงร้องลั่นในทันที เจย์มองภาพนั้นอย่างนึกสนุก ถึงเเม้ฮันกยองจะเจ็บแค่ไหนแต่เพียงเเค่ร้องอกมาครู่เดียวก็กัดฟันเเน่นเพื่ออดทนต่อความเจ็บปวดนั้น พยายามซ่อนสีหน้าแห่งความเจ็บปวดเอาไว้ไม่ให้ทั้งเจย์และฮีชอลเห็น

"พอ พอได้แล้ว!!"เสียงหวานร้องลั่น น้ำสีใสไหลอกจากตาทั้งสองข้าง ร่างทั้งร่างสั่นเพราะความหวาดกลัว ไม่อยากให้ฮันกยองเป็นอะไรไปเลยจริงๆ

นี่เขาเป็นอะไรไปนะ...

"หืม..?"เจย์ละสายตาจากใบหน้าของฮันกยองมาที่คนในอ้อมกอดของตนแทนก่อนที่จะพูดต่อ"คนสวยมีปัญหาอะไรเหรอครับ"

"ชั้นยอมแล้ว ปล่อยฮันกยองไปซะ อย่ายุ่งกับเขา"ร่างบางพูดทั้งน้ำตา

"ว่ายังไงนะ"

"ชั้นบอกให้ปล่อยเขาไปไง!!"ตวาดลั่นพร้อมกับก้มลงมองฮันกยอง ใบหน้าชายหนุ่มที่นอนเจ็บอยู่ดูประหลาดใจเป็นอย่างมากก่อนที่จะก้มหน้าลง ซึ่งทั้งเจย์และฮีชอลคงไม่สามารถเห็นได้ว่าใบหน้าของมาเฟียหนุ่มที่นอนเจ็บอยู่นั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความสุขขนาดไหน

"ฮ่าๆๆๆ รู้สึกยังไงวะไอ้เกิง ความรู้สึกของคนที่ถูกปกป้องน่ะ อายหรือเปล่าวะ"เจย์หัวเราะลั่น รู้สึกมีความสุขมากมายอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเป็นผู้กำชัยชนะไว้ในมือแบบนี้

"ก็ดีนี่"ตอบขึ้นมาทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่

"ขอโทษนะคนสวย..แต่ชั้งคงปล่อยมันไปไม่ได้ว่ะ"เจย์แค่นยิ้มส่งมาให้ฮีชอลก่อนที่จะหันไปสั่งการกับลูกน้องต่อ"พวกมึง จัดการมันไปก็แล้วกัน กูจะไปสนุกกับของเล่นชิ้นใหม่ก่อน"

ร่างของฮีชอลถูก