หลังจากที่เล่นน้ำจนเพลิน พอเริ่มเหนื่อยทั้งดงแฮและคิบอมก็ละออกจากกิจกรรมที่ทำอยู่ที่นั่งที่ริมชายหาดแทน ร่างบางเป็นคนเดินนำไปนั่งก่อนพร้อมกับจ้องมองไปยังท้องทะเลตรงหน้าเพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงที่จะไม่สนทนาใดๆกับคิบอมเพราะเมื่อครู่ที่เผลอเล่นน้ำด้วยกันตั้งนานเขาไม่ได้รู้สึกตัวเลยสักนิด เผลอส่งยิ้มให้คิบอมไปตั้งหลายครั้ง เผลอใจสั่นไปหลายหน กลัว..กลัวว่าคิบอมจะรู้เหลือเกินว่าใจดวงนี้คิดอะไรอยู่


คิบอมเดินตามมานั่งข้างๆอย่างเงียบๆ ไม่ใช่ว่าไม่อยากคุยเเต่เขารู้อยู่แก่ใจว่าที่ดงแฮมาวันนี้เพื่อคุยกับฮันกยองให้รู้เรื่องซึ่งเขาไม่ควรทำอะไรที่จะทำให้ใจของตัวเองหวั่นไหวไปมากกว่านี้เพราะในตอนนี้..ดงแฮคงไม่รักคนที่ชื่อคิบอมเเม้เเต่น้อยกระมัง


"จะกลับที่พักหรือยัง"คำถามสั้นๆที่ดังขึ้นเเหวกความเงียบทำให้ดงแฮต้องหันไปมองใบหน้าหล่อของคนข้างๆก่อนที่จะเม้มปากเบาๆอย่างชั่งใจและถามออกมาสั้นๆ


"จะนอนที่ไหนล่ะ"


"ก็บ้านพักไง ถามอะไรโง่ๆ"ทันทีที่คิบอมพูดจบดงแฮก็แหวลั่นอย่างงอนๆ


"นี่นายหาว่าชั้นโง่เหรอ"


"ถ้านายยังหูดีอยู่ก็ใช่"คิบอมลอยหน้าลอยตาตอบก่อนที่จะลุกขึ้นและปัดเศษเม็ดทรายที่เกาะตามเเขนเเละขาออกพร้อมกับวางมือลงไปบนกลุ่มผมนุ่มของคนที่นั่งอยู่เบาๆและออกแรงขยี้ให้มันไม่เป็นทรง


"แล้วนายมายุ่งอะไรกับผมชั้นเนี่ย"ดงแฮนิ่วหน้าถามออกไปก่อนที่จะยกมือขึ้นไปปัดมือหนาออก แต่มือกาวอย่างคิบอมกลับยังคงขยี้มันต่อไปอย่างมันส์มือพร้อมตอบกวนๆ


"ปัดรังเเคให้ไง นายน่าจะขอบคุณชั้นนะ"


"คิมคิบอม!!"ร่างบางตวาดลั่นอย่างเหลืออด แต่มันก็ไม่ได้จริงจังนักเพราะรอยยิ้มหวานที่ผุดขึ้นบนใบหน้าสวย ร่างเล็กๆลุกขึ้นจนเต็มความสูงก่อนที่จะเขย่งตัวขึ้นและขยี้ผมของคิบอมบ้างซึ่งร่างสูงก็หัวเราะออกมาในความพยายามนั้น แต่ยังไม่ทันแก้เเค้นคิบอมได้นานเท่าที่ตนพอใจร่างทั้งร่างก็ถูกอุ้มขึ้นโดยน้ำมือของหนุ่มแก้มป่องเสียก่อนและก่อนที่จะตั้งตัวได้ว่าตนจะโดนอะไร ร่างทั้งร่างของดงแฮก็ลอยไปตกในน้ำทะเลตื้นๆที่เพิ่งเดินจากมาเมื่อครู่เสียเเล้ว


"อ๊ากกกก คิบอม"


"เรียกชื่อชั้นทำไม ชั้นรู้น่าว่าตัวเองชื่ออะไร"คิบอมตะโกนกลับไปพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างกวนๆ ดงแฮหลับหูหลับตาตะกายน้ำไปมาก่อนที่จะจัดการเช็ดน้ำทะเลที่เข้าตาตนเองออกและลืมตาขึ้นจ้องหน้าคนที่สูงกว่าอย่างเอาเรื่อง


"นายกวนชั้นอีกแล้วนะ"ว่าเข้าให้พร้อมทำแก้มป่องซึ่งท่าทีนั้นเเทนที่จะทำให้คิบอมกลัวแต่มันกลับแลดูน่ารักเหลือเกิน จนใจของร่างสูงเต้นรัวและถี่เกินกว่าจะคำนวณได้ คิบอมมองสภาพของดงแฮอย่างขำๆแต่เมื่อสังเกตุเห็นว่าเสื้อของคนเปียกนั้นบางแค่ไหนก็รีบหันหน้าหนีไปในทันที
เขาลืมนึกไปได้อย่างไรกันว่าดงแฮใส่เสื้อสีขาวและบางขนาดไหน..


"ชั้นเปียกหมดเเล้วเนี่ยเห็นมั้ย แล้วจะเอาชุดที่ไหนมาเปลี่ยนล่ะ นายก็ไม่ได้บอกว่าจะมาค้างด้วยอะ"ดงแฮยังคงบ่นต่อไปโดยไม่ได้สังเกตุเลยว่าคิบอมหน้าเเดงขนาดไหน ร่างสูงหันหน้ากลับมาที่จุดเดิมพร้อมกับมองไปที่เรือนร่างของดงแฮด้วยความหลงใหล เมื่อครู่เขาพยายามอย่างที่สุดแล้วที่จะไม่มองดงแฮแต่ในตอนนี้มันห้ามไม่ไหวจริงๆ เพราะดงแฮช่างสวยเหลือเกิน


"นายก็เอาเสื้อผ้าชั้นไปเปลี่ยนก่อนสิ ชั้นไม่เคยเอากลับไปหรอกเวลามาค้างที่นี่น่ะ"ดงแฮยู่หน้าใส่ก่อนที่จะพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ แต่เมื่อยืนนิ่งอยู่สักพักก็ต้องตัวชาด้วยความอายเมื่อเห็นสายตาจาบจ้วงของคนตรงหน้าที่มองมาทางร่างกายตน มือเรียวรีบวักน้ำทะเลสาดใส่คนจอมลามกโดยทันทีพร้อมร้องลั่น


"มองอะไรเนี่ย ห๊ะ"


"อะไรของนายเนี่ย ชั้นยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ"คิบอมพูดกลับไปก่อนที่จะวิ่งหนีร่างเล็กที่วิ่งมาทางตน


"เห็นอยู่ตำตายังจะมาแก้ตัวอีก"ดงแฮร้องลั่นพร้อมกับวิ่งตามไปพร้อมเสียงหัวเราะที่ออกมาจากปากของคิบอม ดงแฮหน้าแดงก่ำพร้อมตะโกนด่าคิบอมลั่นหาด ในใจก็หนึกหวั่นไหวเพราะคิบอมในตอนนี้กับเมื่อก่อนแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เมื่อก่อนคิบอมของดงแฮจะเป็นผู้ชายที่อ่อนโยน ไม่ว่าเขาจะขออะไรคิบอมจะตอบรับอย่างสุภาพและยอมทำตามเสมอและไม่เคยคิดจะขัดหากเขาอยากทำอะไรแต่คิบอมในวันนี้กลับเอาแต่กวนประสาทและไม่ยอมรับฟังคำพูดใดๆจากปากดงแฮเลยเเม้เเต่น้อยซ้ำร้ายยังแกล้งกันได้ทุกวิถีทางเสียอีก
เฮ้อ..งั้นผมจะคิดเสียว่าวันนี้ผมได้เรียนรู้นิสัยอีกแบบของเขาก็แล้วกันนะ..

 

 

 

ดงแฮทรุดตัวลงนั่งบนเตียงทั้งๆที่ยังเปียกชุ่มไปทั้งตัว แต่เพราะอยากนั่งพักจริงๆจึงต้องยอมให้เตียงเปียกอย่างช่วยไม่ได้ ตาคู่สวยก็จ้องคิบอมไปด้วยพร้อมออกปากไล่


"จะไปได้หรือยัง เดี๋ยวชั้นจะอาบน้ำแล้ว"


"ชั้นจะนอนที่นี่"คิบอมตอบกลับเสียงห้วน พร้อมกับดงแฮที่ทำตาโตด้วยความตกใจ


"เฮ้ย ได้ไงอะ ชั้นไม่ให้นายนอนที่นี่"ดงแฮออกปากไล่อีกครั้งพร้อมลุกขึ้นยืนเเละดันร่างของคิบอมให้ออกห่าง แต่ร่างสูงกลับยืนนิ่งพร้อมถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ


"ใช่ว่าชั้นจะอยากนอนกับนายเสียเมื่อไหร่ แต่นี่มันก็เย็นมากแล้วนะดงแฮ แม่บ้านที่นี่ทำความสะอาดห้องให้ทันก็แค่ห้องเดียวนี่แหละ"คิบอมร่ายออกมายาวๆด้วยความเหนื่อยเพราะตนก็รู้สึกเพลียไปไม่น้อยกว่าอีกคน ไหนจะถูกวิ่งไล่และจิกตีอีก พลังงานที่มีย่อมเสียไปไม่น้อยทีเดียว


"...."ดงแฮยืนนิ่งก่อนที่ถอนใจออกมาเเละเดินกลับไปนั่งที่เดิมและนั่งเงียบไปพักหนึ่งก่อนที่จะเอ่ยถามออกมาเบาๆ


"แล้วนายจะให้ชั้นใส่เสื้อผ้าที่ไหนล่ะ"


"ห้องนี้ชั้นไม่เคยมานอนด้วยสิ รู้สึกว่าจะมีแต่คุณฮันกยองที่เปิดห้องนี้ใช้อยู่ครั้งสองครั้งน่ะ เดี๋ยวชั้นลองหาชุดเจ้านายให้ก็แล้วกัน"คิบอมพูดออกมายาวๆอีกครั้งก่อนที่จะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเเละค้นเสื้อผ้าที่คิดว่าดงแฮน่าจะใส่ได้ แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อค้นไปสักพัก ด้านในสุดของตู้กลับมีแต่เสื้อผ้าตัวที่น่าจะพอดีกับดงเเฮอยู่ไม่น้อยทีเดียว
แล้วเจ้านายของเขาจะมีเสื้อไซส์นี้ได้อย่างไรกัน?


"แปลก.."ทั้งๆที่คิบอมพูดขึ้นเบาๆแต่ดงแฮที่ได้ยินคำพูดนั้นก็แทรกถามขึ้นมาด้วยความสงสัย


"แปลกอะไร"


"ทำไมมีเสื้อผ้าไซส์ขนาดนี้อยู่ในตู้ได้ก็ไม่รู้"คิบอมตอบกลับไปพร้อมหยิบเสื้อสีผ้าอ่อนซึ่งเป็นสีที่เจ้านายของเขาย่อมไม่ใส่อย่างแน่นอนขึ้นมาชูให้ดู ซึ่งทันทีที่ดงแฮได้เห็นเสื้อตัวนั้นก็ทำหน้าเหมือนเห็นผี ยิ่งทำให้คิบอมสงสัยหนักเข้าไปใหญ่


"เป็นอะไรไป"


"ปะ..เปล่า ไหน ขอชั้นดูหน่อยสิ"มือเรียวยื่นออกไปข้างหน้าพร้อมกับเสื้อตัวเล็กๆที่ลอยมาตกลงบนมืออย่างพอดิบพอดี ดงแฮไล่มองตั้งเเต่ปกเสื้อลามมาจนถึงชายเสื้อด้านล่างพร้อมกับน้ำสีใสที่คลออยู่เต็มสองตา ความทรงจำเมื่อครั้งที่เคยมาเที่ยวที่เกาะเเห่งนี้กับฮันกยองเพียงสองคนเเว่บขึ้นมาในหัวพร้อมกับความรู้สึกผิดที่ล้นอยู่เต็มอก

 

 

 

"ดงแฮ เสร็จหรือยังครับ"ฮันกยองร้องเรียกร่างเล็กที่รีบจัดกระเป๋าอยู่ภายในห้อง ดงแฮรีบยัดเสื้อผ้ามากมายลงในกระเป๋าพร้อมกับตะโกนออกไปด้านนอก


"ยังจัดกระเป๋าไม่เสร็จเลยอะเกิง รออีกนิดนึงได้มั้ย"


"อ่า ชั้นมีงานต้องทำต่อนี่สิ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ดงแฮก็ทิ้งเสื้อผ้าที่เหลือไว้ที่นี่ก็แล้วกัน วันหลังเวลามาที่นี่จะได้ไม่ต้องจัดกระเป๋าเสื้อผ้าให้เสียเวลา มาเปิดตู้หยิบเสื้อไปใส่ได้เลย ดีมั้ย"ร่างสูงถามยิ้มๆพร้อมกับเดินมาหยิบเสื้อผ้าที่กองๆอยู่ในกระเป๋าออกไปส่วนหนึ่งโดยไม่รอคำตอบจากปากบางเลยแม้แต่น้อยเพราะรู้ว่าดงแฮไม่มีทางขัดเขาอยู่แล้ว


"จริงเหรอเกิง เราจะได้กลับมาที่นี่กันอีกใช่มั้ย"ดงแฮถามเสียงใสดวงตาคู่สวยเป็นประกายเมื่อรู้ว่าจะได้กลับมายังสถานที่ที่สวยงามแห่งนี้อีก ฮันกยองพยักหน้ารับพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆด้วยความพึงพอใจที่เห็นคนรักมีความสุขขนาดนี้


"อ๊า รักเกิงที่สุดเลยอะ"พูดจบก็ลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับเดินมากอดคนรักไว้เเน่น โดยในตอนนั้นเขาไม่รู้เลยว่าอีกไม่กี่วันให้หลังความรักของทั้งคู่ต้องจบลงอย่างน่าเสียดายเพียงไหน..

 

 

 

 


เมื่อนึกย้อนกลับไปก็ตื้นตันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ตั้งเเต่ที่เขาทิ้งฮันกยองไปจวบจนถึงวันนี้ดงแฮคิดมาตลอดว่าชายหนุ่มคงเอาเสื้อผ้าพวกนี้ไปเผาทิ้งหมดเเล้ว แต่ไม่เลย..มันยังคงอยู่ที่เดิม อยู่ภายในตู้เสื้อผ้าด้านในสุดเพราะเขายัดมันเอาไว้ด้วยความเร่งรีบในวันนั้น..


"ดงแฮ..เป็นอะไรไปน่ะ"คิบอมถามขึ้นเบาๆพร้อมกับเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างบางที่นั่งก้มหน้านิ่งมองชิ้นผ้าในมือทั้งน้ำตา มือหนาวางลงที่ไหล่มนพร้อมกับจ้องมองใบหน้าหวานด้วยความสงสัย


"ปละ..เปล่าหรอก ชั้นไปอาบน้ำก่อนก็แล้วกันนะ"ดงแฮเงยหน้าขึ้นพร้อมยิ้มออกมาอย่างฝืนๆก่อนที่จะลุกขึ้นเต็มความสูงเเละเดินไปรื้อกางเกงขาสั้นที่น่าจะยังอยู่ในตู้เสื้อผ้าออกมาพร้อมกับเดินเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้คิบอมยืนนิ่งจ้องมองแผ่นหลังบางที่หายเข้าไปในห้องน้ำด้วยความสงสัย
มันยังมีอะไรบางอย่างที่ผมยังไม่รู้อีกใช่ไหม?

 

 

 


"ง่วงเเล้วหรือไง ยังไม่ค่ำเลยนะ"ฮันกยองเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับทรุดตัวลงนั่งข้างๆฮีชอลที่นอนเหม่ออยู่บนเตียง ร่างบางส่ายหน้าช้าๆเป็นคำตอบก่อนที่จะพูดขึ้นเบาๆ


"ไม่ง่วง แต่เพลีย"


"เพลียอะไร วันนี้ชั้นยังไม่เห็นนายจะไปวิ่งเล่นให้เสียเหงื่อที่ไหนเลยนี่"ชายหนุ่มแกล้งหยอกพร้อมกับก้มหน้าลงหอมที่แก้มใสเพื่อเรียกสีหน้างอนๆจากฮีชอลซึ่งมันก็เป็นไปตามคาดเมื่อร่างบางยู่ปากใส่อย่างงอนๆและตอบกลับเสียงเข้ม


"แล้วที่นายลากชั้นเข้าห้องน้ำไปเมื่อตอนบ่ายนั่นไม่ทำให้ชั้นเพลียเลยใช่มั้ย"ไม่พูดเปล่าเเต่มือบางกลับยกขึ้นตีเข้าไปที่ไหล่กว้างอย่างเหลืออดและทั้งๆที่มันไม่ได้เจ็บอะไรมากมายแต่ร่างสูงกลับเเสดงท่าทางออกมาราวกับว่ามันสร้างความเจ็บปวดให้อย่างมากมายยิ่งทำให้ฮีชอลหมั่นไส้มากขึ้นไปอีก


"โอ้ย มันเจ็บนะเนี่ย เดี๋ยวชั้นก็ช้ำหมดหรอก"


"ชั้นจะนอนแล้ว กรุณาอย่ารบกวน"ฮีชอลตะโกนส่งเสียงดังใส่เพราะรู้ว่าพูดอะไรออกไปมันก็ไม่ทำให้